2 -3 6- 4 دور تکرار
روش آماری: در بخش آمار توصیفی از میانگین و انحراف استاندارد بهترتیب به عنوان شاخص های گرایش مرکزی و پراکندگی استفاده شد. نرمال بودن داده ها و همگونی واریانس ها از طریق آزمون کولموگروف اسمیرنوف و آزمون لوین بررسی شد. سپس، به منظور مقایسه بین گروهی از آزمون تحلیل کوواریانس و بهمنظور مقایسه درون گروهی از آزمون t همبسته استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار spssنسخه 16 تجزیه وتحلیل شد. سطح معناداری 05/0α در نظر گرفته شد.
یافته ها
توصیف متغیرها در دو گروه تمرینات پاروزنی و گروه تمرینات مقاومتی – پاروزنی در هر دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون و همچنین نتایج آزمون کوواریانس به منظور مقایسه تغییرات عوامل فیزیولوژیکی پاروزنان بین دو گروه، قبل و بعد از دوره تمرینی در جدول 3 نشان داده شده است.
همان طورکه در جدول 3 مشاهده می شود تفاوت معنا داری در حداکثر اکسیژن مصرفی، قدرت بیشینه، توان بی هوازی و عملکرد پاروزنی پس از هشت هفته تمرین ترکیبی مقاومتی- پاروزنی در مقایسه با تمرینات پاروزن ی به تنهایی مشاهده می شود.
جدول 3. توصیف و مقایسه تغییرات ویژگی های فیزیولوژیکی بین دو گروه تجربی و کنترل قبل و
بعد از دوره تمرین

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

گروه تمرینات پاروزنی گروه تمرینات
مقاومتی- پاروزنی
سطح
معنا داری F پس آزمون پیش آزمون پس آزمون پیش آزمون متغیر
*0/001 11/24 27/3±3/2 25/9±4/4 30/3±3/2 24/6±3/6 حداکثر اکسیژن مصرفی(ml/kg/min)
*0/02 7/60 3/87±1/54 3/81±1/50 5/28±1/14 4/39±1/32 اوج توان بی هوازی دست
1 (w/bw)
0/10 3/42 76/4±5/8 74/4 ±2/5 8/88±10/6 81/6±1/14 قدرت پنجه دست
2(N)
*0/05 7/93 31/0±4/1 29/0±4/7 40/8±2/1 30/0±3/6 یک تکرار بیشینه پرس
سینه Kg))
*0/04 8/93 47/0±3/5 43/0 ± 5/7 55 ± 5/4 47/5± 6/1 یک تکرار بیشینه پارویی
(Kg)
*0/02 8/76 2:30̍±0/06 2:49±0/08 0/02 2:17± 2:46±0/1 زمان پاروزنی500متر
(ثانیه:دقیقه)

جدول 4. بررسی تغییرات درون گروهی بین پیش آزمون و پس آزمون در دو گروه
سطح
معنا داری T تفاوت میانگین
پیشآزمون- پسآزمون متغیر
*0/001
0/6 9/2
0/5 5/68±1/6
1/4 ± 0/6 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی حداکثر اکسیژن مصرفی (ml/kg/min)
*0/02 0/37 3/34
1/2 0/89 0±/29
0/06± 0/3 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی اوج توان بی هوازی دست
(w/bw)
0/1
0/5 1/8 0/6 7/2± 3/8
2±1/2 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی قدرت پنجه دست
(N)
*0/001 0/45 13
0/7 10/8 ±2/1
2±0/5 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی یک تکرار بیشینه پرس سینه
(Kg)
*0/007 0/2 4/39
1/38 7/5 ±4/1
4/0 ±3/2 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی یک تکرار بیشینه پارویی
(Kg)
*0/001 *0/01 9/3
7/2 0/29± 0/03
0/19± 0/02 گروه مقاومتی- پاروزنیگروه پاروزنی زمان پاروزنی500متر (ثانیه:دقیقه)

. وات/کیلوگرم وزن بدن
. نیوتن
همان طورکه در جدول 4 مشاهده می شود اجرای هشت هفته تمرینات مقاومتی- پاروزنی سبب بهبود معن اداری در قدرت، توان و عملکرد پاروزنی قایقرانان شده است. اگرچه عملکرد 500 متر پاروزنینیز در گروه پاروزنی بهبود معنا دار داشت، میزان بهبود نسبت به گروه مقاومتی- پاروزنی کمتر بود.

بحث و نتیجه گیری
در پژوهش حاضر حداکثر اکسیژن مصرفی آزمودنیهای گروه مقاومتی- پاروزنی پس از هشت هفته تمرین ، نسبت به گروه پاروزنی افزایش معناداری پیدا کرد. میزان این تغییرات در گروه تمرینات مقاومتی- پاروزنی (1/23درصد) و در گروه تمرینات پاروزنی (3/5 درصد) بود. گارسیا و همکاران(2010) نیز بهبود مشابهی در حداکثر اکسیژن مصرفی پس از تمرینات ترکیبی و تمرینات طولانی یکنواخت ( بهترتیب 15و 8/3 درصد) در قایقرانان مشاهده کردند (11). همچنین در پژوهش هاکینن با هدف بررسی تأثیر تمرینات ترکیبی استقامتی- قدرتی در مقایسه با تمرینات قدرتی به مدت 21 هفته، حداکثر اکسیژن مصرفی فقط در گروه تمرین ترکیبی به میزان 18/5 درصد افزایش یافت (13).
از آنجا که در این پژوهش از آزمون فعالیت بیشینه عضلات بالاتنه برای اندازهگیری حداکثر اکسیژن مصرفی استفاده شد، مقادیر بهدست آمده کمتر از میانگین حداکثر اکسیژن مصرفی آزمون های بیشینه مربوط به کل بدن است. در این نوع فعالیت بیشینه، به دلیل توده عضلانی کمتر بالاتنه در مقایسه با کل بدن، حداکثر اکسیژن مصرفی30- 20 درصد و حداکثر ضربان قلب 12-10 ضربه کمتر است (8).
تمرینات استقامتی طولانیمدت موجب بهبود عملکرد هوازی از طریق افزایش حداکثر اکسیژن مصرفی و افزایش فعالیت آنزیمهای اکسایشی عضلات، ذخایر گلیکوژن عضلانی و چگالی مویرگی و میتوکندریایی عضلات بدون تغییر در قدرت عضلانی می شوند (24). با کاهش حجم تمرینات استقامتی به میزان30- 20 درصد و جایگزینی تمرینات قدرتی ، بهبودی به میزان 20 درصد در عملکرد استقامتی قایقرانان نخبه گزارش شده است. بنابراین میبایست اطلاعات دقیقی در مورد اهمیت زمان بندی تمرینات قدرتی در مقایسه با سایر روشهای تمرینی در کنار تمرینات استقامتی قایقرانان جمع آوری شود (19). میکلا در پژوهش خود با هدف بررسی تأثیر تمرینات ترکیبی استقامتی – قدرتی بر ظرفیت هوازی و اقتصاد عملکرد ورزشکاران به این نتیجه رسید که با وجود کاهش حجم تمرینات استقامتی و
جایگزینی تمرینات قدرتی انفجاری، سازگاری های عصبی- عضلانی و اقتصاد عملکرد استقامتی بدونایجاد اختلال در ظرفیت هوازی، بهبود یافتند. سازگاری عصبی-عضلانی ناشی از تمرینات قدرتی انفجاری میتواند به بهبود اقتصاد عملکرد استقامتی ویژه تبدیل شود (مثل اقتصاد عملکرد پارو زدن). پژوهش های بسیاری نشان داده اند که اقتصاد عملکرد ویژه رشته های مختلف استقامتی، به همراه تمرینات ترکیبی قدرتی – استقامتی بهبود شایان توجهی پیدا میکند. مکانیسم بهبود اقتصاد عملی استقامتی ورزشکاران در اثر تمرینات ترکیبی را می توان با چند عامل مرتبط دانست. افزایش نیروی بیشینه عضلات تمرین کرده بر فرایند فراخوانی تارهای عضلانی تأثیر می گذارد و سبب میشود ورزشکار واحدهای حرکتی نوع I بیشتری به کار گیرد، و در نتیجه بازده عملکرد استقامتی وی افزایش یابد (23).
براساس نتایج این پژوهش اوج توان بی هوازی بالاتنه آزمودنی های گروه مقاومتی- پاروزنی پس از هشت هفته، نسبت به گروه پاروزنی افزایش معناداری یافت (02/0=P). این امر نشان میدهد که تمرینات قدرتی در کنار تمرینات پاروزنی موجب بهبود توان بی هوازی می شود. پاروزنان بهمنظور بهبود عملکرد به استقامت عضلانی و توان بی هوازی تکیه دارند. برخی از ورزش های استقامتی به خصوص رشته هایی که به فراخوانی تارهای تندانقباض نیاز دارند، با شرکت در تمرینات قدرتی می توانند به این مهم دست یابند که در استارت ها و عبور از خط پایان می تواند اثرگذار باشد (9).
بهترین نتیجه عملکرد کایاک سرعتی، در نتیجه حفظ سرعت بالا در طول مسیر به دست میآید (3). همچنین توان تولیدی و سرعت متوسط بیشتر، و در نتیجه عملکرد پاروزنی سریع تر، نتیجه افزایش تواتر پاروزنی در رویینگ و کایاک است (25). براساس گزارش فوربز و همکاران، رابطه شایان توجهی بین عملکرد 1000 متر و کل کار تولیدی طی آزمون 30 ثانیه ای ارگومتر کایاک وجود دارد (8) .
نتایج تحقیق ایزکوردو1 نیز نشان داد که هشت هفته تمرین قدرتی در ترکیب با تمرینات استقامتی بر قدرت و توان عضلانی بالاتنه و عملکرد پاروزنی تأثیر دارد. به طوری که توان 10 ضربه پارو پس از دوره تمرینی در گروه ترکیبی 3/6 درصد و توان عملکرد پاروزنی 20 ثانیه ای 9 درصد بهبود داشت (16). تمرین قدرتی انفجاری موجب شکل گیری برنامه حرکتی جهت اجرای حرکات پرتوان در سیستم عصبی- عضلانی و اعمال نیروی سریع توسط عضلات میشود. به همین علت تمرینات قدرتی از لحاظ سرعت و الگوی حرکتی باید مشابه ویژگیهای عملکردی در پاروزنی باشد (21).
1. Izquierdo-Gabarren M
براساس نظر محققان تمرینات استقامتی می تواند ظرفیت سیستم عصبی عضلانی را برای تولیدسریع نیروی مورد نیاز کاهش دهد (10،31). سازگاری هایی که پس از تمرینات استقامتی صورتمی گیرد، می تواند مسیر سیگنالینگ سنتز پروتئین را مهار کند که البته حجم تمرینات استقامتی وتعداد تکرار آن نقش اساسی بر میزان اثرگذاری دارد (10). به نظر می رسد که مکانیسم های عصبی – عضلانی مرتبط با افزایش توان و قدرت انفجاری ببیشتر تحت تأثیر تمرینات ترکیبی قرار می گیرد.
در تحقیق حاضر قدرت پنجه دست پاروزنی آزمودنی های گروه مقاومتی- پاروزنی پس از هشت هفته ، نسبت به گروه پاروزنی تغییر معناداری پیدا نکرد و هر دو گروه در میزان قدرت پنجه دست بهبود حاصل کردند (به ترتیب 7/8 و 6/2 درصد)، اما این تغییرات از لحاظ آماری معنادار نبود. این افزایش اندک را میتوان مربوط به تقویت عضلات مچ و ساعد در ا
ثر تمرینات پاروزنی مداوم دانست.
یکی از مراحل پاروزنی دراگون بت، مرحله فشار است. نکته شایان توجه در مرحله فشار این است که دست پایین (دست پاروزنی) باید قوی باشد تا توانایی حفظ وضعیت پارو در خطی مستقیم را داشته باشد. سچر1 در پژوهش خود به ان دازهگیری قدرت ایزومتریک پاروزنی توسط حسگرهای نیروسنج متصل به پاروهای قایق رویینگ پرداخت و به این نتیجه رسید که از میان قدرت ایزومتریک هشت عضله مختلف بالاتنه، تنها قدرت ایزومتریک پنجه دست با قدرت ایزومتریک پاروزنی ارتباط دارد، به همین سبب قدرت پنجه دست یکی از عوامل مؤثر بر عملکرد پاروزنی شناخته می شود. همچنین قدرت ایزومتریک پاروزنان حرفه ای و با سابقه پاروزنی بیشتر، نسبت به پاروزنان مبتدی بیشتر است، که این امر نشان دهنده تأثیر تمرینات پاروزنی بر تقویت عضلات مچ و پنجه دست است. به نظر میرسد از آنجا که انقباض عضلات ساعد و مچ دست در طول عملکرد پاروزنی از نوع ایزومتریک و ایستاست، در نتیجه تمرینات ایزومتریک مشابه پاروزنی در مقایسه با تمرینات پویای مقاومتی تأثیر بیشتری در بهبود این عامل و به دنبال آن بهبود عملکرد پاروزنی دارد (28).
یک تکرار بیشینه در دو حرکت پرس سینه و پارویی در گروه تمرین ترکیبی پس از هشت هفته نسبت به گروه پاروزنی افزایش معناداری یافت، که نشان دهنده تأثیر تمرینات ترکیبی بر بهبود قدرت عضلانی پاروزنان است. این یافته ها با نتایج پژوهش هاکینن (13) و اراضی (1) همخوانی دارد، به طوری که با شرکت در 21 هفته تمرین قدرتی – استقامتی ، قدرت عضلات بازکننده ران 22 درصد افزایش یافت. براساس گزارش چتارا، قدرت و توان انفجاری پس از تمرینات ترکیبی افزایش نشان نداد
1. Secher NH.
که دلیل آن را نوع تمرینات مقاومتی دایره ای) و شدت تمرینات ذکر کرده است (6). تمرینات قدرتبیشینه ویژه هر رشته ورزشی موجب افزایش سرعت تولید نیروی عضلانی و افزایش بیشینه نیرویتولیدی در برابر یک مقاومت ثابت می شود، این امر امکان افزایش زمان ریکاوری بین انقباضات متوالی عضلانی را فراهم میآورد. همین امر شرایط بهتری را برای خون رسانی به عضلات فراهم می کند و بازده عملکرد استقامتی عضله را افزایش میدهد (9).
براساس نتایج پژوهش حاضر زمان پاروزنی 500 متر پاروزنان ، قبل از دوره تمرینی در آزمودنی های دو گروه تفاوتی با یکدیگر نداشت، اما پس از هشت هفته تمرین مقاومتی- پاروزنی ، زمان پاروزنی 500 متر پاروزنان 5/17 درصد بهبود یافت که این تغییرات نسبت به گروه پاروزنی معنادار بود. این نتیجه با نتایج فوربز ، لیو هاپکینزو میکلا همخوانی دارد (23،21،8). همچنین بهبود عملکرد استقامتی در تحقیق حاضر با نتایج تحقیق چتارا مبنی بر بهبود رکورد 4 کیلومتر دویدن همسوست (5). به نظر می رسد که بهبود عملکرد استقامتی دوندگان، دوچرخه سواران، پاروزنان و اسکی بازان استقامتی می تواند ناشی از تمرینات مقاومتی باشد. افزایش اندازه تارهای نوع یک و تغییر نسبت تارهای نوع دو و ویژگی های انقباضی میوفیبریل ها از سازگاری های این نوع تمرینات برای عملکردهای استقامتی گزارش شده است، که به ورزشکاران اجازه می دهد که با شدت زیر بیشینه مشابهی به مدت طولانی تر به فعالیت بپردازند.
این امر می تواند ناشی از به کارگیری کمتر میوفیبریل ها یا نیاز به نیروی کمتر میوفیبریل در یک شدت فعالیت معین باشد. همچنین تغییرات میوفیبریل ها، سبب فراخوانی کمتر فیبرهای نوع دو و به تأخیر انداختن خستگی در شدت معین می شود.
بهبود عملکرد استقامتی ناشی از افزایش قدرت و توان پس از تمرینات مقاومتی نیز در اسکی بازان گزارش شده است. به طوری که جایگزین کردن 33 درصد از تمرینات استقامتی با تمرینات مقاومتی سبب بهبود عملکرد استقامتی شده است (5).
گالاگر1 (2010) به منظور شناسایی بهترین روش تمرینی برای کاهش زمان پاروزنی 2000 متر ارگومتر رویینگ به مقایسه سه روش تمرین پاروزنی و تمرینات همزمان پاروزنی و قدرتی (به دو روش مجزا) پرداخت و تغییر معناداری از لحاظ آماری در هیچ یک از سه گروه مشاهده نکرد، با وجود این به دلیل بیشترین کاهش مشاهدهشده در زمان پاروزنی گروه ترکیبی شدت بالا و تکرار پایین، نتایج
1. Gallagher D.
حاصل از این روش تمرینی تمایلی در جهت اثبات فرضیه پژوهش مبنی بر بهبود عملکرد پاروزنی باتمرینات قدرتی را نشان می دهد.
به طور کلی نتایج نشان داد با اینکه تمرین قدرتی تغییر چشمگیری از لحاظ نظری و آماری درعملکرد پاروزنی ایجاد نمیکند ، بهبود زمان عملکرد 2000 متر مشاهده شده میتواند از لحاظ کاربردی برای پاروزنان حائز اهمیت باشد (9). شرکت در تمرینات مقاومتی – استقامتی از طریق مکانیسم های متفاوتی مانند افزایش قدرت با بهبود کارایی مکانیکی، هماهنگی عضلانی و میزان فراخوانی واحدهای حرکتی ، می تواند سبب بهبود عملکرد شود. با افزایش قدرت می توان اشکالات تکنیکی را نیز اصلاح کرد. همچنین با کاهش شدت نسبی هر چرخه پاروزنی (از طریق افزایش قدرت) می توان در مصرف انرژی صرفه جویی کرد. از آنجا که تمرینات پاروزنی بهتنهایی نیاز به قدرت پاروزنان را فراهم نمیکند، شرکت در تمرینات مقاومتی بههمراه تمرینات پاروزنی به منظور بهبود قدرت و توان و جلوگیری از آسیب ضروری است (22).
برنامه تمرینی مقاومتی- استقامتی که بهدقت طراحی شده باشد، می تواند برای عملکرد رقابتی ورزشکاران، بهویژه آن دسته از رشتههایی که از عملکردهای سر عتی کوتاهمدت در طول مسیر مسابقه برخوردارند، بسیار مفید باشد (23). به طور ک
ل نتایج این پژوهش بر ضرورت تمرینات قدرتی در کنار تمر ینات پاروزنی جهت بهبود عملکرد پاروزنی تأکید می کند.
منابع و مĤخذ
.1 Arazi, H., Faraji, H., Ghahremani, M., Samadi, A. (2011).”Effects of concurrent exercise protocols on strength, aerobic power flexibility and body composition”. Kinesiology., No.432, PP:155-162.
.2 Baudouin, A., Hawkins, D. (2002). “A biomechanical review of factors affecting rowing performance”. Br J Sports Med., No.36, PP:396–402.
.3 Bishop, D. (2000). “Physiological predictors of flat-water kayak performance in women”.
Eur J Appl Physiol., Vol. 82, No.1, PP: 91-5.
.4 Bourgois, J. (2001). “Anthropometric characteristics of elite female junior Rowers”.
Journal of Sports Sciences., No.19, PP:195 – 202.
.5 Chtara, M., Chamari, K., Chaouachi, M., Chaouachi, A., Koubaa, D., Feki, Y., et al. (2005). “Effects of intra-session concurrent endurance and strength training sequence on aerobic performance and capacity”. Br J Sports Med., No.39, PP:555–560.
.6 Chtara, M., Chaouachi, A., Levin, G., Chaouachi, M., Chamari, K., Laursen, P. B., et al. (2008). “Effect of concurrent endurance and circuit Resistance training sequence on muscular Strength and power development”. Journal of Strength and Conditioning Research., Vol. 22, No.4, PP:1037–1045.
.7 Ferrauti, A., Bergermann, M., Fernandez, J. (2010). “Effects of a concurrent strength and endurance training on running performance and running economy in recreational marathon runners”. J Strength Cond Res., Vol. 24, No.10, PP:2770-8.
.8 Forbes, S.C., Fuller, D.L., Krentz, J.R., Little, J.P., Chilibeck, P.D. (2009). “Anthropometric and Physiological Predictors of Flat-water 1000 m Kayak Performance in Young Adolescents and the Effectiveness of a High Volume Training Camp”. Int J Exerc Sci., Vol. 2, No.2, PP:106-114.
.9 Gallagher, D., DiPietro, L., Visek, A.J., Bancheri, J.M., Miller,T.A. (2010). “The effects of concurrent endurance and resistance training on 2,000-m rowing ergometer times in collegiate male rowers”. J StrengthCond Res., Vol.24, No.5, PP:1208–1214.
.01 García-Pallarés, J., Sánchez-Medina, L., Carrasco, L., Díaz, A., Izquierdo, M. (2009).” Endurance and neuromuscular changes in world-class level kayakers during a periodized training cycle”. Eur J Appl Physiol., No.106, PP:629–638.
.11 Garcı´a-Pallares, J., Garcıa-Fernandez, M., Sanchez-Medina, L., Izquierdo, M.. (2010).” Performance changes in world-class kayakers following two different training periodization models”. Eur J Appl Physiol., No.110, PP: 99–107.
.21 García-Pallarés, J., Izquierdo, M. (2011). “Strategies to optimize concurrent training of strength and aerobic fitness for rowing and canoeing”. Sports Med., Vol. 41, No.4, PP:329-43.
.31 Hakkinen, K. (2003). “Neuromuscular adaptations during concurrent strength and endurance training versus strength training”. Eur J Appl Physiol., No.89, PP: 42–52.
.41 Ho, S.R., Smith, R., OMeara, D. (2009). “Biomechanical analysis of dragon boat paddling: a comparison of elite and sub-elite paddlers”. J Sports Sci., Vol. 27, No.1, PP: 37-47.
.51 Ho, S.R., Smith, R.M., Chapman, P.G., Sinclair, P.J., Funato, K. (2013).” Physiological and physical characteristics of elite dragon boat paddlers”. J Strength Cond Res., Vol. 27, No.1, PP: 137-45.
.61 Izquierdo-Gabarren, M., Txabarri, E. R., García-pallarés, J., Sánchez-medina, L., Villarreal, E.S., Izquierdo, M. (2010).” Concurrent Endurance and Strength Training Not to Failure Optimizes Performance Gains”. Med Sci Sports Exerc. Vol. 42, No.6, PP:1191– 1199.
.71 Kokalas, N., Tsalis, G., Tsigilis, N., Mougios, V. (2004). “Hormonal responses to three training protocols in rowing”. Eur J Appl Physiol., No.92, PP: 128–132.
.81 Kraemer, W.J. (2001). “Effect of resistance training on women’s strength/ power and occupational performances”. Med Sci Sports Exerc., Vol. 33, No.6, PP: 1011-25.
.91 Lawton, T.W., Cronin, J.B., McGuigan, M.R. (2012). “Does on-water resisted rowing increase or maintains lower body strength?” J Strength Cond Res., No.19, PP: 13-17.
.02 Lawton, T.W., Cronin, J.B., McGuigan, M.R. (2011). “Strength testing and training of rowers: a review”. Sports Med. Vol. 41, No.5, PP:413-32.
.12 Liow, D.K., Hopkins, W.G. (2003). “Velocity specificity of weight training for kayak sprint performance”. Med Sci Sports Exerc., Vol. 35, No.7, PP: 1232-7.
.22 McKean, M. R., Brendan, B. (2010) “The relationship between joint range of motion, muscular strength, and race time for sub-elite flat water kayakers”.Journal of Science and Medicine in Sport., No.13, PP: 537–542.
.32 Mikkola, J.S., Rusko, H.K., Nummela, A.T., Paavolainen, L.M., Häkkinen, K. (2007). “Concurrent endurance and explosive type strength training increases activation and fast force production of leg extensor muscles in endurance athletes”. J Strength Cond Res., Vol. 21, No.2, PP:613-20.
.42 Nader, G.A. (2006). “Concurrent Strength and Endurance Training: From Molecules to Man”. Med Sci Sports Exerc., Vol. 38, No.11, PP: 1965–1972.
.52 Nelson, A.G. (1990).” Consequences of Combining Strength and Endurance Training Regimens.” Physical Therapy., Vol. 70, No.5, PP: 25-32.

.62 Nilsson, N. “Muscle Explosion, 28 Days to Maximum Mass”.2008; Price world publishing
.72 Rabindarjeet, S. (1995). “Physical and physiological profiles of Malaysian dragon boat rowers”. Br J Sp Med., Vol. 29, No.1, PP: 13-15.
.82 Secher, N.H. (1975). “Isometric rowing strength of experienced and inexperienced oarsmen”. Med Sci Sports., No.4, PP:280-3.
.92 Smith, B., Hopkins, W.G. (2012). “Measures of Rowing Performance”. Sports Med., Vol.42, No.4, PP: 343-358.
.03 Soper, C., Hume, P.A. (2004). “Towards an Ideal Rowing Technique for Performance: The Contributions from Biomechanics”. Sports Med., Vol. 34, No.12, PP: 825-848.
.13 Thomas, W. J., Glyn, H., Russell, M., Duncan, N.F. (2013). “Performance and neuromuscular adaptations Following differing ratios of concurrent strength and endurance training”. Journal of Strength and Conditioning Research., Vol. 27, No.12, PP:
3342–3351.


پاسخ دهید