¥

نشانه معنا داری در (001/0≤P) در مقایسه با گروه کنترل
¥. نشانه معنا داری گروه کادمیوم در مقایسه با گروه شنا در (04/0≤P) و در مقایسه با گروه کنترل در (001/0≤P) نمودار 1. میانگین تغییرات وزن موش های رت مادر نژاد ویستار

یافته های پژوهش در نمودار 2 نشان میدهد که VEGFریه مادران در گروه کادمیوم به طور معنا داری نسبت به گروه کنترل کاهش یافت (001/0 ≤P).

در این سایت فقط تکه هایی از این مطلب با شماره بندی انتهای صفحه درج می شود که ممکن است هنگام انتقال از فایل ورد به داخل سایت کلمات به هم بریزد یا شکل ها درج نشود

شما می توانید تکه های دیگری از این مطلب را با جستجو در همین سایت بخوانید

ولی برای دانلود فایل اصلی با فرمت ورد حاوی تمامی قسمت ها با منابع کامل

اینجا کلیک کنید

نشانه معنا داری (001/0≤P) در مقایسه با گروه کادمیوم
¥. نشانه معنا داری (001/0≤P) گروه کادمیوم در مقایسه با سایر گروه ها
نمودار 2. میانگین تغییرات سطوح VEGF ریه گروهای پژوهش
از سوی دیگر سطح VEGF ریه مادران در گروه شنا (31/15درصد) و در گروه کادمیوم -شنا(13/17 درصد) نسبت به گروه کنترل افزایش یافت که این افزایش از نظر آماری معنا دار نبود.
اما این تغییرات در سطوح VEGF ریه مادران گروه کادمیوم در مقایسه با سایر گروه ها به میزانمعنا داری کمتر بود (001/0≤P).

بحث و نتیجه گیری
این مطالعه درصدد بررسی تأثیر کادمیوم در دوران بارداری بر فاکتور رشد اندوتلیال عروقی ریه و نقش تمرین ورزشی شنای استقامتی زیربیشینه در برهمکنش نسبت به آلودگی زیست محیطی کادمیوم بود.
نتایج پژوهش حاضر نشان داد که وزن مادران در گروه کادمیوم، شنا و کادمیوم – شنا به طور معنا داری کاهش می یابد (001/0 ≤P)، و کادمیوم و ورزش شنا هر دو موجب کاهش وزن مادر می شود. در مورد اثر کادمیوم، یافته های این پژوهش با پژوهش های قبلی انجام گرفته روی موش های باردار همخوانی دارد (18). مطالعات حاکی از وجود شیب مادر به جنین در کادمیوم خون و حفظ انتخابی بعضی از مواد و از جمله کادمیوم در جفت است. این امر بر نسبت روی به کادمیوم اثر می گذارد و کاهش وزن نوزاد هنگام تولد ممکن است به علت فقدان روی در اثر کاهش نسبت روی به کادمیوم در جفت باشد (18).
از سوی دیگر براساس نتایج مطالعات انجام فعالیت های منظم جسمانی در دوران بارداری عوارض معین و مشخصی بر پیامدهای حاملگی ندارد و تنها ممکن است خطر تولد نوزادان با وزن پایین و بسیار پایین را کاهش دهد (21). گرشاسبی و فقیه زاده نیز نشان دادند که تمرین هوازی زیربیشینه به صورت سه جلسه در هفته به مدت دوازده هفته در مقایسه با گروه کنترل، تفاوت معناداری در افزایش وزن مادر در دوران بارداری، طول حاملگی و وزن نوزاد ایجاد نمی کند (7). ممکن است شدت و مدت زمان هر جلسه، تعداد جلسات در هفته، سابقه انجام ورزش قبل از حاملگی و نوع ورزش (هوازی و بی هوازی) بر وزن گیری مادر در طول بارداری تأثیر بگذارد. یافته های مگان و همکاران (2002) در مورد تأثیر ورزش های مختلف (تمرین سبک هوازی، پنج بار در هفته به مدت 20 هفته و تمرین ملایم و سنگین هوازی تا 28 هفته) بر وزن گیری مادر در دوران حاملگی تفاوت معنا داری بین گروه کنترل و گروه های تمرینی سبک و ملایم نشان نداد، اما گروه ورزش سنگین نوزادان کم وزن تری داشتند (24) که با نتایج پژوهش حاضر همخوانی دارد. بنابراین به نظر می رسد علت مغایرت یافته پژوهش حاضر با یافته هایگرشاسبی و سایرین در برنامه تمرینی به ویژه تعداد جلسات بیشتر در طول هفته است.
نتایج این پژوهش نشان داد که مقدار VEGF ریه مادران در گروه کادمیوم به طور معنا داری نسبتبه گروه کنترل کاهش یافت (05/0 ≤P).
مطالعات نشان دادند که کادمیوم با مهار فعالیت آنزیم ها و مولکول های ضد اکسایشی موجب اختلال در دستگاه دفاعی ضد اکسایشی و ایجاد استرس اکسایشی می شود (32، 31،6). بدن با سازوکارهای دفاعی گوناگونی با استرس اکسایشی مقابله می کند. افزایش قرارگیری در معرض کادمیوم، موجب افزایش تولید گونه های اکسیژنی فعال (ROS) و در نتیجه ایجاد استرس اکسایشی می شود. از سوی دیگر افزایش مقدار ROSمی تواند موجب افزایش و تثبیت فعالیت HIF-1α شود (36، 4). تحریک ROS ممکن است موجب افزایش نفوذپذیری عروق از طریق تنظیم افزایشی VEGF شود که این افزایش VEGF نیز خود متأثر از تنظیم افزایشی فاکتور القایی ناشی از هیپوکسی (HIF-1α ) است (34). لی و همکاران (2006) گزارش کردند که استرس اکسایشی از طریق تولید ROS نقش بحرانی در شروع یا بدتر شدن استرس های ریوی ایفا می کند. همچنین موجب تحریک بیان VEGF می شود (20)، بنابراین انتظار می رود کادمیوم با ایجاد استرس اکسایشی موجب افزایش بیان VEGF شود که با نتایج پژوهش حاضر مغایر است. کویینگ(2007) (34)، الکس (2009)(3) و هیروشی(2010)(12) در پژوهش های جداگانهای افزایش بیان VEGF در شرایط هیپوکسی و استرس اکسایشی را تأیید کردند که با یافته های پژوهش حاضر همخوانی ندارد. دوز مصرفی کادمیوم میتواند توجیه احتمالی کاهش VEGF باشد. کادمیوم در شرایط هایپوکسی در رفتاری وابسته به دوز موجب کاهش سطوح همهMRNA های ژنهای القایی هایپوکسی می شود. در نتیجه می توان انتظار داشت که کادمیوم از اتصال HIF-1α به عناصر پاسخ به هایپوکسی جلوگیری می کند. کادمیوم موجب مسدود شدن تثبیت ناشی از هیپوکسی پروتئین HIF-1α و در نتیجه کاهش بیان ژنهای القایی هایپوکسی شامل ژن اریتروپویتین و کمک به توسعه و ایجاد کمخونی می شود (18). کادمیوم با دوز مصرفی در پژوهش حاضر سبب تخریب بافت ریه و در نتیجه
کاهش سطوح VEGF می شود که با میج کینتــــا 1 و همکاران (2011) مبنی بر تأثیرات دوگانهکادمیوم در غلظت های پایین (5 و 10 میلی مول) در افزایش VEGF و مهار بیان VEGF در غلظت های بالا با تخریب سلول، همسوست (17).
مطالعات مختلف احتمال ابتلا به آمفیزم ریوی را در افراد در معرض مسمومیت با کادمیوم تأیید کردند (23، 17). یکی از نشانه های این بیماری کاهش فاکتورهای رشدی از جمله VEGF است ( 46،43). بنابراین تغییرات بافتی ریه به علت قرارگیری در معرض کادمیوم میتواند توجیه کاهش VEGF در ریه موش های مادر در معرض کادمیوم باشد.
از سوی دیگر نتایج پژوهش حاضر حاکی از عدم تغییر معنا دار مقدار VEGF ریه در پی یک دوره تمرین استقامتی شنا در دوران بارداری بود. مطالعات انجامگرفته روی موش های غیرباردار آمارال و همکاران (2000) (1)، هوسین و همکاران2(15) و موش های باردار توسط گیلبرت و همکاران (2012) (8) همخوانی ندارد.
براساس نتایج پژوهشها VEGF عامل کلیدی مهمی در ایجاد سازگاری های مختلف آنژیوژنزی پس از انجام تمرینات استقامتی است. هایپوکسی موضعی ناشی از تمرینات استقامتی از ابتدایی ترین محرک ها برای ایجاد سازگاری هایی مانند افزایش چگالی مویرگی و ظرفیت اکسیداتیو است (44،39). با این حال، هایپوکسی در برخی مطالعات مؤید افزایش بیانROS (11) و در برخی دیگر کاهش تولید آن بود (45). از سوی دیگر ROS نت
ایج متفاوتی را در افزایش یا کاهش سطوح HIF-1α نشان داده است (47،29).
تمرینات سخت ورزشی مانند تمرین ورزشکاران حرفه ای برای مسابقات موجب افزایش چشمگیر اکسیژن مصرفی و تولید رادیکال های آزاد می شود. این امر به عدم تعادل اکسیدان –آنتی اکسیدان و افزایش ROS هنگام تمرینات سخت منجر می شود و سیستم دفاع آنتی اکسیدانی بدن را به مبارزه می طلبد. درصورتی که تولید رادیکال های آزاد از توان مقابله سیستم آنتی اکسیدانی بدن بالاتر رود، فشار اکسایشی ایجاد می شود (37، 2). نتیجه این مقابله کاهش ذخایر آنتیاکسیدانی و افزایش حساسیت


پاسخ دهید